rss

Eneco, of de nieuwe kleren van de haas

Algemeen Duurzaamheid Retoriek

10 Jul 2011 | 13:39

0 comments

Ik merk dat ik op feestjes, aan borreltafels en in wandelgangen eigenlijk geen zin meer heb om uit te leggen dat ons bedrijf zich bezighoudt met duurzaamheid. Niet alleen is duurzaamheid een vervelende en enigszins calvinistisch aandoende term, maar het is zo langzamerhand ook wel mooi geweest. Niet in de laatste plaats bij mijzelf, is er een bepaalde sustainability fatigue aan het optreden.

Wat natuurlijk niet helpt, is dat ieder bedrijf dat nog precies hetzelfde doet als 10 jaar geleden, zichzelf een groen en duurzaam imago probeert aan te meten. Dergelijke bedrijven  kunnen eigenlijk niet anders dan verwachten dat de intelligente consument eerst eens even het oordeel van de Keuringsdienst van Waarde afwacht, voordat hij zich laat inpakken door alle groene, duurzame, puur & eerlijke dan wel biologische praatjes. De opkomende skepsis over de nieuwe groene kleren van de keizer is contraproductief en gevaarlijk. Zelfbenoemde duurzaamheidskampioenen zouden zich dit moeten aantrekken.

Een bekende nieuw in het groen gestoken keizer is de firma Eneco. Inhoudelijk is daar de afgelopen jaren eigenlijk niet zo veel gebeurd, maar de ‘positionering’ is zo groen als gras. Het bedrijf noemt zichzelf aanjager van een duurzame toekomst, het duurzame energiebedrijf en – zo hoorde ik vandaag op de radio – ook Nederlands groenste elektriciteitsproducent.

Ik ken de elektriciteitssector een beetje, en in de meeste statistieken komt Eneco niet voor als ‘producent’. Eneco is meer een energieleverancier, die stroom inkoopt en verkoopt. Jezelf producent noemen, terwijl maar 10% van wat je verkoopt opgewekt is met eenheden die echt van jou zijn, lijkt me niet helemaal een correcte voorstelling van zaken. En dan claimen, dat je de groenste bent, is misschien theoretisch correct, maar niet echt relevant, omdat je kunt vertrouwen op het grijze vermogen dat anderen (de echte producenten) hebben opgesteld, zodat je je klanten niet in de kou, dan wel het donker hoeft te laten staan.

De klanten van Eneco, hebben volgens de leverancier allemaal 100% groene stroom. Op de site van het bedrijf, kunnen klanten zien wat de herkomst van de stroom is. Uit de hier gepubliceerde tabel is een hoop op te maken. Tussen 2010 en 2011, zie je de fossiele bronnen zoals gas en kolen (in 2010 in totaal nog goed voor 74,3%) verdwijnen, ten gunste van vooral waterkracht (van 14,3% in 2010 naar 85,5% in 2011 voor retailklanten).

In Nederland heb ik nog nooit een stuwmeer of grote waterval gezien. Waar komt die waterkrachtstroom dan vandaan? Het antwoord is simpel; het grootste gedeelte van de Eneco stroom komt gewoon uit Nederland, uit gascentrales, net als een paar jaar geleden. Anders dan de site namelijk suggereert (de tabel zou antwoord geven op de vraag ‘waar komt uw groene stroom vandaan?’), koopt Eneco geen waterkrachtstroom, maar waterkrachtgroencertificaten. Dit zijn certificaten(garanties van oorsprong) die nauwelijks iets kosten (per huishouden minder dan een paar euro per jaar), waarmee ze de stroominkoop die ze daadwerkelijk doen vergroenen. Ze noemen dit 100% groen. Maar als dit 100% groen is, dan bestaat er waarschijnlijk ook nog wel 200% of 1000% groen, aangezien ze ook stroom kunnen aanbieden die direct van hun eigen windmolens komt. Grappig genoeg, doen ze dit ook. Maar daarmee kunnen ze hooguit een paar procent van hun klanten bedienen.

Wat krijgt de klant dus? Gewoon wat hij vroeger ook kreeg, maar dan met een certificaat uit Noorwegen erbij, een ‘garantie van oorsprong’.  Illegaal is het niet, en er valt misschien zelfs over te twisten of deze garanties van oorsprong nu wel of niet echt duurzame inkoop stimuleren, maar daar gaat het mij niet om. Waar het mij om gaat, is dat Eneco  zijn identiteit ophangt aan papiertjes die voor iedereen voor een schijntje te koop zijn. Dat is om twee redenen riskant. Allereerst bouwt het bedrijf zo niets op, en dat is gevaarlijk voor de aandeelhouders. En ten tweede maakt Eneco duurzaamheid in de ogen van de consument hiermee tot de nieuwe kleren van de keizer.

Ebel Kemeling

volg dewetvankemeling.com