rss

Werkgevers? Welke werkgevers?

Politiek

15 May 2011 | 03:03

0 comments

Onlangs, rond een van de eerste kamer verkiezingsdebatten, werd Loek Hermans, VVD senator en voorzitter van MKB Nederland door een journalist betiteld als een ‘werkgever’. Later die week werd hij zelfs een keer ‘ondernemer’ genoemd.  Ik dacht eerst dat het een vergissingen van de journalisten in kwestie ging.  Voor zover ik weet, is Hermans een werknemer van een vrij kleine stichting, nooit ondernemer geweest en dus ook geen werkgever, dus ik ging eens zoeken naar hoe deze descriptieve termen normaal gesproken worden gebruikt.

De reden dat ik dit interessant vind, is dat dergelijke termen nooit waardevrij zijn. ‘ondernemer’ is een soort geuzennaam geworden, die mensen graag op zichzelf (of op anderen; de VOC uitglijders van Balkenende liggen een ieder nog vers in het geheugen) toepassen. Strikt genomen is het zo, dat een ondernemer vaak een werkgever is. En een echte werkgever is ook een ondernemer. Zo niet, dan is hij een werknemer. Maar in het huidige taalgebruik, wordt dit onderscheid niet altijd scherp gemaakt.

Zo kan het voorkomen, dat een CEO van een multinational als ‘werkgever’ en als ‘ondernemer’ wordt betiteld, terwijl hij in werkelijkheid een werknemer is (en dus geen ondernemer) .

Ook de SER maakt zich hier schuldig aan. De SER telt een aantal ‘ondernemersleden’. Op hun site vind ik er 22 (inclusief een paar plaatsvervangend leden). Uit hun cv’s is onmiddellijk te zien, dat 17 van deze leden geen ondernemers zijn, maar werknemers. En in een groot deel van de gevallen, niet van een onderneming, maar van een stichting of een vereniging. En ze zijn ook nooit ondernemer geweest, of hebben zelfs in een groot aantal gevallen nooit voor een onderneming gewerkt.

Aan de andere kant van het spectrum hebben we de werknemersleden. In die groep is een veel grotere parallel tussen hun SER rol, en hun positie in het dagelijks leven. Het zijn immers allen werknemers.

Je zou dus kunnen zeggen, dat de werknemersleden van de SER met veel meer recht hun positie bekleden dan de ‘ondernemers’-leden.

Wat ik nooit begrepen heb, is waarom vakbondsleden het accepteren dat andere werknemers zichzelf bombarderen tot werkgevers en aldus de vakbondsleden loonmatiging proberen op te leggen. Een loonmatiging, die overigens aantoonbaar voor de werknemers die werkgevers heten niet geldt. Kan iemand mij die meegaandheid van de bonden uitleggen?

volg dewetvankemeling.com