rss

Bye Bye Euro

Algemeen Politiek Retoriek

30 Aug 2011 | 06:58

0 comments

tags

Dolf van den Brink schrijft vrijdag jongstleden in het Financieel Dagblad over de euro crisis. Hij betoogt dat er geen weg terug is uit de euro, en dat beleidsmakers realistischer moeten zijn in hun groeiverwachtingen.

Zijn argument dat er geen weg terug is, leunt op zijn vermoeden dat het ontvlechten van de euro zone tot een grotere chaos gaat leiden dan het in stand houden ervan. Hij geeft niet een erg sterke onderbouwing van dit vermoeden, maar het is ongetwijfeld zo, dat het opgeven van het muntunie-experiment tot chaos zal leiden. Het is echter wel de vraag of het te voorkomen is.

Een muntunie met zeer uiteenlopende leden, kent eigenlijk een negatieve synergie. Waar de wisselkoers nog als ventiel kan dienen als marktrentes ver gaan divergeren, komt het in een muntunie vroeg of laat op een kapitaalsoverdracht aan.

In weerwil van wat veel mensen beweren, zijn de economische voordelen van de euro beperkt geweest. Dit is niet zo heel moeilijk vast te stellen; de economische groei is na de introductie van de euro niet significant gestegen, en de landen die de euro niet hebben, hebben ook geen lagere groei gekend dan wij.

Maar de negatieve effecten ervan zijn enorm. Honderden miljarden aan overdrachten staan op stapel. Dat maakt de politieke houdbaarheid al heel moeizaam. Veel nadelen, weinig voordelen.

Dit is niet op te lossen door verdere integratie, laat staan door Eurobonds.  Deze integratie gaat de negatieve synergieën versterken.  Om dit duidelijk te maken, zou je je twee landen kunnen voorstellen. Land A, met een schuldquota van 60%, dat een marktrente van 3% betaalt, en land B, met een schuldquota van 100%, dat een rente betaalt van 5%. Laten we voor het gemak even aannemen dat de schulden van beide landen even groot zijn. Zou, bij een verregaande economische integratie van beide landen, de gemiddelde rente naar 4% gaan, of lager, of hoger?

Ik ga het antwoord niet voorzeggen, maar het lijkt me dat het afhangt van de geloofwaardigheid van daadwerkelijke integratie. Aangezien die niet 100% is, zal iedereen in de markt de moral hazard premie moeten betalen, wat leidt tot eeuwigdurende overdrachten van de good guys aan de bad guys.

En daarom is een monetaire unie met zeer uiteenlopende leden, niet alleen economisch, maar vooral politiek niet haalbaar.

Het zou goed zijn als beleidsmakers zich dit realiseren, en niet proberen te redden wat niet te redden is. Het geld dat we daarmee besparen, kunnen we in de recessie die Van Den Brink voorspelt, nog goed gebruiken.

 (ook verschenen in het FD)

Ebel Kemeling

volg dewetvankemeling.com