rss

De leugen regeert

Eerste Hoofdwet Retoriek

12 May 2011 | 06:52

1 comment

De crisis waarin de levensmiddelenbedrijven zitten, baart me al langer zorgen. Zoals zo vaak, legt het programma Keuringsdienst van Waarde de vinger op de zere plek.  In een uitzending over babyvoeding, zoomen ze vooral in op de range ‘a la carte’ van Olvarit, en laten meedogenloos zien, dat de consument misleid wordt. Het hoogtepunt van de documentaire is wat mij betreft een gesprek bij Nutricia, met de marketeer die verantwoordelijk is voor ‘a la carte’.  Na enig doorvragen blijkt de door Olvarit vermarkte ‘ovenschotel’ geen ovenschotel te zijn. De verantwoordelijk marketeer spreekt derhalve van een ‘fantasienaam’.
Maar net als de naam van het product, is die betiteling misleidend. Als je dochter Truus zich ‘Doornroosje’ noemt, zou je kunnen spreken van een fantasienaam. Maar als een descriptieve term, zoals ‘ovenschotel’ bewust gebruikt wordt voor iets wat geen ovenschotel is, dan is er geen sprake van fantasie, maar van een leugen. En als je die leugen dan betitelt als ‘fantasie’, dan wordt er dus eigenlijk op twee niveaus gelogen. Iemand die zoiets doet –en een bedrijf dat daar achter staat-  is derhalve niet te goeder trouw. En misschien dus ook wel ongeschikt om Nederlandse kinderen van voeding te voorzien.
Als u het niet gezien heeft, kijk vooral even.

Nu moet ik er meteen bij zeggen, dat Nutricia natuurlijk niet het enige bedrijf is dat zich schuldig maakt aan dergelijke praktijken . Het probleem is veel breder; ‘duurzaamheidskampioen’ Unilever (ze zullen dit zelf waarschijnlijk niet als fantasienaam betitelen…) kan er ook wat van. Ik pak er bijvoorbeeld even een Conimex verpakking van ‘milde satesaus’ bij. De ingredienten van deze saus zijn als volgt: Water, pinda(20%), dextrose, suiker, gemodificeerd maiszetmeel, zout, ui, melasse, aroma, sambal oelek (spaanse peper, zout, voedingszuur, E270, water, conserveermiddel E202), voedingszuur E270, knoflook, emulgator E322, gember, E202, E150c, rozemarijnextract. De saus wordt op de verpakking als volgt omschreven; “…deze milde en kant en klare satesaus is gemaakt volgens authentiek Indonesisch recept [...]”. Dat is interessant. Willen de jongens en meisjes van Conimex mij doen geloven dat dextrose, maiszetmeel, E270, E202, E270, E322 en E150c in authentieke indonesische satesaus voorkomen? Zouden ze dit zelf geloven? Hoe zijn ze daar achter gekomen? Hebben ze allerlei oude kookboeken nagepluisd om deze reeks ‘authentieke’ ingredienten op te sporen? Het lijkt me niet. Het lijkt me, dat de moderne marketeer er comfortabel mee is om dingen op verpakkingen te zetten die niet kloppen. Het morele vacuum waar bedrijven als Nutricia en Unilever zich in bevinden is des te zorgwekkender, omdat we hen een rol toekennen in het beoordelen van voedsel. Inderdaad, de slager die zijn eigen vlees keurt, en die dan -  ‘om het makkelijker te maken voor de consument’ – daar stickertjes op mag plakken zoals:  ‘ik kies bewust’.  Een consument die dit soort stickertjes moet volgen mag overigens bij het niveau van zijn bewustzijn wel enige kanttekening plaatsen, maar dat is natuurlijk niet het ergste. Wat werkelijk zorgwekkend is, is dat we publieke taken uitbesteden aan partijen waarvan we weten dat ze er geen moeite mee hebben de waarheid geweld aan te doen.
Dat lijkt me niet alleen een verantwoordelijkheid van de levensmiddelenproducenten, maar ook van de overheid. Het vertrouwen in zelfregulering is veel te ver doorgeschoten en misplaatst. Misschien een leuk thema voor de komende verkiezingen.

Ebel Kemeling.

 

  • Heijnsbroek

    Helemaal eens. Je zou juist in deze industrie leiderschap van overheid verwachten. Wat denk je van de nieuwe leugens om smaakversterkers, e621 gelabeld, nieuwe namen te geven als Gistextract. Dat is geen leugen, maar bewust verstoppertje spelen. Gr. Heijnsbroek

volg dewetvankemeling.com