‘Tien jaar na Fortuyn: Nederland is somber’

De krant probeert kennelijk een link te leggen tussen de somberheid van het volk en hetgeen Fortuyn voorspeld heeft.

Ook Frenk van der Linden, die regelmatig zijn warrige visie op het Nederlandse politieke landschap te berde mag brengen bij DWDD, besloot gisteren maar weer eens een open Fortuyn-deur in te trappen. Volgens Frenk, zouden partijen die niet onderkenden wat er bij het volk leefde – zoals tijdens de periode Pim gebleken was –  een grote vergissing maken. Hij keek er triomfantelijk bij. Dat doet hij overigens altijd.

De reden dat de Nederlandse politieke elite al meer dan 10 jaar de weg kwijt is, is omdat men op een of andere manier ervan overtuigd is geraakt, dat de Fortuyns en Wildersen ‘iets te zeggen hebben’.  Namelijk ‘wat er onder het volk leeft’. Hun zoektocht naar wat er dan wel bij het volk zou leven, doet me denken aan een citaat dat wordt toegeschreven aan Darwin;  ze zijn als blinden in een donkere kamer,  op zoek naar een zwarte kat, die er niet is.

Het is jammer dat Foruyn vermoord is. Om meer dan één reden. Doordat zijn dood nu een zo duidelijk in de tijd gemarkeerd punt geworden is, zijn we geneigd een bepaalde oorzakelijkheid eraan toe te kennen.  Ook de NRC redactie trapt in deze val. In de logica heet een dergelijke drogreden: ‘Post hoc, ergo propter hoc’. Om een oorzaak te kunnen zijn, moet iets in de tijd eerder gebeuren dan zijn consequentie, maar dat wil nog niet zeggen dat twee zaken die in de tijd op elkaar volgen, iets met elkaar te maken hebben.

Het post Pim ergo propter Pim is usance geworden in de Nederlandse journalistiek. En daar is eigenlijk geen enkele reden toe. De invloed van Fortuyn is gering geweest. Zijn inzicht over wat er mis ging, of zou gaan, heeft ook niet veel voorspellende waarde gehad. Het integratievraagstuk is niet op een groter drama uitgedraaid dan het toen al was, en de grote economische problemen van onze tijd – de opgeblazen hypotheekmarkt, de uit de hand lopende zorgkosten, het gebrek aan vergroening, de achteruitgaande gezondheid van het volk, en de gebrekkige ontwikkeling van onze verdiencapaciteit zijn door hem in veel gevallen niet onderkend, en waar dat wel zo was, had hij er geen oplossing voor.

Dat geldt overigens niet alleen voor Fortuyn, maar voor vrijwel alle politici. De NRC had dus net zo goed het hoofd van Melkert, Kok of Dijkstal kunnen afbeelden bij de tekst “10 jaar na Melkert, Kok, Dijkstal:  Nederland is somber.”  Het grappige is overigens, dat zonder enige analyse eromheen, de suggestie van de verschillende koppen totaal anders is:

Tien jaar na Fortuyn, heeft een soort ‘Pim told you so’ lading.

Tien jaar na Kok, kan twee kanten op. De voorstanders zullen met weemoed aan de periode denken. de tegenstanders zien hem als de wortel van alle kwaad dat op dit moment over ons wordt uitgestort.

Tien jaar na Melkert leidt bij mij niet tot onmiddellijke connotaties, net als muis Melkert zelf, overigens.

Hoe dan ook, politici hebben veel minder invloed dan de media ons voorspiegelen. Om die reden, is de beste voorspeller van economische groei nog steeds de breedtegraad van een bepaald land; hoe dichter bij de pool, hoe welvarender (zie Physioeconomics van Philip Parker, 1990) . Een dergelijke wetmatigheid kan alleen maar opgaan indien politici uitwisselbaar zijn.  Dat lijkt me een bemoedigende gedachte. Het zal met Nederland uiteindelijk wel loslopen, omdat we op onze breedtegraad, met ons klimaat en onze volksaard er altijd wel uitkomen.

De media zijn geneigd anders te denken. Of het nu NRC is, de Telegraaf of DWDD, in toenemende mate zullen zij proberen de rol van individuen te koppelen aan ons gezamenlijke fortuin. Dat past in de bredere Weltanschauung –ons ingewreven door hogepriesters De Mol en Van den Ende –  dat fortuin niet meer is wat ons toevalt, maar wat wij afdwingen.  De name of the game voor de tegenwoordige journalist is daarom om bij wijze van spreken als jurylid mee te doen aan ‘so you think you are a politician’ .  Om vervolgens de sociaal-economische realiteit te interpreteren alsof dit een gevolg zou zijn van de mannetjesmakerij in de media. Waarmee hun cirkel rond is.

Politici verwijt ik al heel lang niks meer. Maar journalisten moeten beter weten.

Ebel Kemeling

De RSV-enquete was een spektakel, met iedere dag interviews die zo grappig waren dat de latere rampenfondsaffaire van Koot en Bie er een beetje bij in de schaduw stond. Maar de politieke entertainment is terug, en wel  in de vorm van het rapport van de commissie de Wit. Een aardig doorwrocht werkje van maarliefst 709 pagina’s, waarin alle betrokkenen rond de ‘redding’ van de Nederlandse banken van onder uit de zak krijgen.

De kritiek op Wouter Bos is eigenlijk het hardst. Hij is niet gewoon incompetent gebleken, zoals Wellink, maar heeft willens en wetens de Kamer niet geïnformeerd over cruciale beslissingen die hij in zijn eentje helemaal niet mocht nemen. Dat wisten we natuurlijk al, maar De Wit verdient ons respect voor de manier waarop hij dit aan de kaak stelt.

Helaas ontbreekt het in een rapport aan een conclusie wat we nu met Woutertje aan moeten. Hij heeft nogal domme dingen gedaan, en daarmee ook nog de rechten van ons hoogste democratische orgaan met voeten getreden. Het lijkt mij dat zoiets niet onbestraft mag blijven. Zijn acties zijn in strijd met de wet geweest, en hebben een enorme maatschappelijke schade gecreëerd. Ik denk dat Opstelten hier een prachtige opportunity heeft om te laten zien wat hij bedoelt met ‘lik op stuk’; als je als vastgoedhandelaar met wat bonnetjes van Jan de Bouvrie goochelt, kom je in de bak terecht, dus ik vermoed dat Wouter de Wibocri ook wel even zal moeten brommen.

Als kers op de taart van zijn wangedrag, gooit hij er nog even een leugen overheen. Hij zegt in een reactie op het rapport blij te zijn dat [..] ‘de commissie de daadkracht van het Ministerie prijst’.

Dat is niet bepaald een goede samenvatting van wat de commissie zegt. In een kop in de conclusie van het rapport, staat zelfs het omgekeerde :

Gebrek aan daadkracht en urgentie ministerie van Financiën

Hij speculeert erop, dat de meeste mensen het rapport toch niet zullen lezen. Net zo als hij erop speculeerde dat het klootjesvolk uiteindelijk wel in zou zien, dat SuperWouter de Nederlandse economie gered heeft.

Het is helaas anders gelopen. Ik ga mijn borst vast natmaken voor de verweren die de brokkenpiloten allemaal te berde gaan brengen voordat ze allemaal vrijuit gaan. (‘met de wijsheid van achteraf’,  ‘niets doen was geen optie’,  ‘de schade had nog veel groter kunnen zijn’, ‘ik wens het niemand toe dat ze zulke moeilijke beslissingen moeten nemen’,  ‘eigenlijk waren alle problemen al voor mijn tijd ontstaan’) .

Ik raad u aan hetzelfde te doen.

Ebel Kemeling

Om het 4,5% tekort terug te drukken naar 3%, moet ten minste 9 miljard euro extra bezuinigd worden. Ik zeg tenminste, omdat over de indirecte effecten (de zogenaamde uitverdieneffecten) op de economie en dus de inkomsten wat discussie is. ’s Lands boekhouder Klaasje Knot weet te melden dat deze indirecte effecten niet overdreven moet worden. Daar heeft hij natuurlijk een punt; negen miljard bezuinigen levert hooguit een extra krimp van negen miljard op.

Wel even de vraag waar Knot zich mee bemoeit. Voor zover ik weet valt de Rijksbegroting niet binnen het mandaat van de Nederlandsche Bank. Daarnaast heeft de bank niet bepaald sterk gepresteerd op de gebieden waar ze wel verantwoordelijk voor was. Dus misschien had Knot beter even zijn mond kunnen houden.

Maar ter zake. Ik heb voor de verandering goed nieuws. Het is namelijk vrij eenvoudig om niet 9 miljard te bezuinigen, maar 9 miljard extra per jaar aan inkomsten te genereren.  Volgens mij wordt het tijd dat Nederlandse bedrijven wat meer belasting gaan betalen. In tegenstelling tot wat de buikspreekpoppen van de industrie ons willen doen geloven, betalen ze namelijk onredelijk weinig.

Ter illustratie; de bedrijfswinsten als aandeel van ons BBP zijn tussen 1977 en 2010 vervijfvoudigd (van afgerond 2% naar 10%, zelfs met uitschieters tot 16%, in 2007). Maar de belastingafdrachten hebben hiermee geen gelijke tred gehouden (de opbrengsten uit de vennootschapsbelasting bedroegen in 1977 afgerond 1% van het BBP en in 2010 1,4%). De bedrijven zijn dus hoewel steeds rijker, relatief steeds minder gaan bijdragen. Het effectieve belastingtarief op bedrijfswinsten is in de afgelopen 35 jaar gedaald van 28% naar 12%. Ik hoef denk ik niemand uit te leggen, dat deze enorme daling van belastingdruk helaas niet opgaat voor de individuele belastingbetalers, door Rutte ook wel aangeduid als de hardwerkende Nederlanders.

Waarom hebben zelfs de meest verstokte socialisten in ons land (voor zover die nog bestaan) dit laten gebeuren? Het antwoord is even simpel als zorgwekkend. Overheden hebben geen greep op grote ondernemingen. Nederland heeft deze greep volledig losgelaten, met het idee dat dit een voordeel zou kunnen opleveren voor onze economie. Quod non; de bedrijven kunnen de winsten laten vallen waar ze willen, en dan via de deelnemingsvrijstelling het geld in Nederland onbelast naar zich toehalen.

Voor de creatie van welvaart is dit niet een groot probleem, maar voor de herverdeling wel; we zijn niet meer in staat om bedrijven te laten meebetalen aan publieke voorzieningen. Dus je kunt maar twee dingen doen. Ofwel minder voorzieningen, ofwel bedrijven laten meebetalen. In de voorzieningen snijden we al, dus misschien wel goed om de bedrijven ook een extra steentje te laten bijdragen.

Gelukkig staat Nederland met betrekking tot dit probleem niet alleen. Iedere overheid in de wereld worstelt hiermee. De belastingparadijzen zijn zo talrijk, en de off shore industrie is zo groot geworden, dat ook bijvoorbeeld de VS dit issue maar moeilijk in de greep krijgen.

Obama heeft besloten iets te gaan doen. Hij stelt een global minimum tax op bedrijfswinsten voor van 35%. Misschien is dat wat aan de hoge kant, maar het is wel verfrissend om te zien dat uit the land of the free (market) voorstellen komen om bedrijven 3 maal meer belasting te laten betalen dan wij in onze sociaaldemocratische rivierdelta redelijk vinden.

Rutte snakt naar een persmomentje. Misschien kan hij – lachend – aan Obama gaan vertellen dat hij het concept van een global tax minimum steunt, en zal inbrengen in Europa. Dan mag hij misschien de volgende keer wel aanzitten aan de kindertafel tijdens de G20.

En wat het oplevert? Stel, we zijn in staat het effectieve belastingtarief te verhogen van 12% tot 25%, dan levert dit per jaar 9 miljard op. En de uitverdieneffecten? Geen, want de winsten worden over het algemeen toch niet in Nederland geherinvesteerd.

Ebel Kemeling

Om het verhaal een beetje kleur te geven, drukt De Telegraaf vandaag vier foto’s af van vrouwen waar DSK ‘al dan niet tegen hun zin’ sex mee gehad heeft. De eerste foto is van Nafissatou Diallo, het inmiddels wereldberoemde kamermeisje uit New York, de vierde van Anne Sinclair, Strauss-Kahn’s vrouw. Heel erg grappig.

Bijna net zo grappig is DSK’s advocaat, die in zijn poging om te bewijzen dat DSK niet kon weten dat hij met prostituees van doen had, het volgende zegt:

‘Ik daag u uit om een naakte prostituee te onderscheiden van iedere andere naakte vrouw’

Een trouvaille. Maar is het een sterk verweer?

Allereerst geldt natuurlijk voor aangeklede vrouwen hetzelfde als voor naakte vrouwen. Hoe onderscheid je een prostituee van een andere (aangeklede) vrouw?  Misschien aan de kleding? De gemiddelde huisvrouw draagt misschien geen hoge rode laklaarzen, en een prostituee op UGGs zal misschien niet erg in de smaak vallen, maar schoeisel heeft op zich weinig te maken met al dan niet betaalde sex.

En wat voor vrouwen geldt, geldt voor mannen ook.  Ik zou er misschien raar van opkijken als de bakker naakt achter de toonbank zou staan, maar mijn inschatting van of hij wel of niet de bakker is hangt niet af van wat hij (niet)draagt, maar of hij mij net als anders een krentenbol of half gesneden volkoren verkoopt.

Advocaten lijken wel een beetje op prostituees. Ze laten zich niet leiden door wat wel of niet waar is, maar door wie ze betaalt. Misschien moet de advocaat van Strauss-Kahn naakt zijn pleidooi gaan houden. En dan kijken of de mensen in de rechtszaal wel of niet kunnen vermoeden dat hij hiervoor betaald wordt.

Ebel Kemeling

‘Ik heb nooit iemand bedrogen’

Votron vindt het tijd om naar buiten te treden na de uitspraak van de rechtbank van Utrecht waarin de rechter oordeelde dat hij beleggers in de zomer van 2008 hebben misleid door de kapitaalspositie van Fortis te rooskleurig voor te stellen. Volgens de krant staat Votron hen ‘geemotioneerd, ietwat nerveus en af en toe met trillende stem’ te woord. Zelf zegt hij ‘verrast en ontgoocheld’ te zijn.

Wat ontzettend sneu voor meneer Votron. Hij heeft nog wel zo zijn best gedaan om de belangen van zijn aandeelhouders te dienen. En nu krijgt hij stank voor dank.

‘Na 3,5 jaar te hebben gezwegen, wil ik een andere waarheid naar buiten brengen dan degene die al sinds mijn vertrek bij Fortis circuleert’

Een andere waarheid? Een interessant concept.

In de logica bestaat zoiets als de wet van het uitgesloten midden. Die houdt  in, dat als iets waar is, de tegenspraak ervan niet waar kan zijn.  Alleen in de quantummechanica wordt deze wet af en toe even opzij gezet, maar het lijkt me niet dat Votron het over natuurkunde heeft. De beste man lijkt me niet bepaald een raketgeleerde, laat staan een quantummeachanicus.

Dus er zijn eigenlijk maar twee mogelijkheden. Ofwel zijn uitspraak ‘ik heb nooit iemand bedrogen, ik heb nooit gelogen’ is een leugen. Ofwel de rechtbank van Utrecht (die zich baseert op het rapport van de ondernemingskamer in Amsterdam ) heeft het niet bij het juiste eind.

Om even met die laatste mogelijkheid te beginnen; Het FD meet vandaag nog eens breed uit wat er precies in de zomer van 2008 is gebeurd. Dat lijkt me een vrij duidelijk verhaal. Negatieve informatie over de kapitaalspositie van Fortis is bewust achter gehouden. Bedrijfsjuristen hebben hier meermaals op gewezen, maar de Raad van Bestuur heeft de adviezen nolens volens in de wind geslagen.

Dus dan blijft er maar een mogelijkheid over. Votron liegt. Het is ook wel erg straf om van jezelf te beweren dat je ‘nooit’ gelogen zou hebben. Echt waar? Nooit? Ook nooit een leugentje om bestwil, een little white lie, of een leugen als kind?

Maar goed, de waarheid spreken wordt dan ook wel complex. Moet hij zeggen dat hij een leugenaar is? Wie zou dat geloven?  Het lijkt me daarom dat zijn uitspraak een knipoog is naar de leugenaarsparadox van Epimenides:

De Kretenzer Epimenides zegt: “Alle Kretenzers liegen altijd.”

Het is goed dat hij in deze tijden dit soms vergeten Griekse logicaraadseltje onder de aandacht brengt. Daar kunnen diegenen die met de Griekse overheid over de kapitaalinjectie onderhandelen wellicht nog veel profijt van hebben.

Ebel Kemeling

Dat blijkt uit een breed uitgemeten studie van het EIB, het Economisch Instituut voor de Bouw.

Een belangrijke reden dat de hypotheekschulden zullen dalen is volgens Taco van Hoek, de EIB directeur, dat: [ …] Nederland vergrijst en de cijfers wijzen uit, dat oudere mensen vergeleken met jonge gezinnen veelal een hoger inkomen hebben bij een doorgaans veel kleinere hypothecaire schuld.”

Dat is wel een zeer interessante redenering. Meer zoiets als;  “oude auto’s hebben vaker felle kleuren dan nieuwe auto’s, dus als je auto ouder wordt, is de kans groot dat hij een fellere kleur krijgt.”

Deze redenering is zo onnozel, dat hij in tekstboekjes over logica en retoriek waarin voorbeelden van drogredenen staan niet eens voorkomt. Het komt er eigenlijk op neer dat je de eigenschap die dient om een groep te identificeren, gaat beschouwen als een wezenlijk kenmerk voor die groep.

Oude mensen hebben een lagere schuld, in de eerste plaats omdat ze relatief minder geleend hebben, en in de tweede plaats omdat ze hun huis al bezaten voordat de overkreditering de waarde van Nederlandse huizen met 300% deed stijgen. Niet omdat ze oud zijn.

Daardoor was aflossen – wat ze ook gedaan hebben – relatief eenvoudig. Gekoppeld aan de stijgende inkomens die het gevolg waren van de toen nog sterk groeiende economie, hoefden ze maar een beperkt deel van hun besteedbare inkomen aan hun huis (inclusief aflossing) te spenderen.

De huizenprijzen gaan niet meer stijgen, en de economie zal niet meer zo makkelijk groeien als in de jaren tussen 1975 en 2007.

Vandaar dus, dat gezocht moet worden naar een welvaartsoverdracht van oud naar jong. De beste methode hiervoor is de huizenmarkt gewoon te laten inzakken. Ouderen verliezen dan hun stille fopreserves, en de huizenmarkt kan weer doorstromen.

Misschien dat het EIB daar eens een analyse op los kan laten.

Ebel Kemeling

“Globalisering en euro bieden Nederland geen extra voordeel”

Deze ‘verrassende’ conclusie rolt uit een gezamenlijke studie van het Centraal Planbureau en het Centraal Bureau voor de statistiek.

Op zich is het bemoedigend dat beide instituten er werk van maken om de drogredenen van politici die decennialang door hersenloze bankiers gevolgd zijn te weerleggen.

Maar waarom deskundigen ooit iets anders gedacht zouden hebben – terwijl landen die geen euro hebben geen lagere groei kenden dan wij, en wij geen hogere groei hebben gekregen sinds de euro – blijft een raadsel.

Dus dat is mooi. Nu we weten dat het afschaffen van de Euro, hel, crisis en verdoemenis brengt, is vast komen te staan dat we er nooit voordeel van hebben gehad.

Dat maakt het accepteren van de kosten ervan wel zo draaglijk.

Toppie.

Ebel Kemeling

Kop vandaag in het FD:

‘Huiver bij VS-multinationals over taksplan’

Dat is niet zo mooi. Zijn de Nederlandse politici (ic Frans Weekers) weer bedrijfje aan het pesten? En dan ook nog Amerikaanse. Onverstandig, volgens het FD;

‘hoe belangrijk Nederland is voor het Amerikaanse bedrijfsleven en andersom, blijkt uit de harde cijfers. Ruim 1750 Amerikaanse bedrijven hebben een vestiging in Nederland. Hun directe investeringen bedroegen eind 2010 bijna $140 mrd. Aan directe en indirecte werkgelegenheid leveren zij circa 500.000 banen op; 480 Amerikaanse bedrijven hebben hier hun hoofdkantoor’.

Tsjonge jonge, wat een harde cijfers. Het FD heeft ze waarschijnlijk overgenomen van de AmCham, die ruimhartig wordt geciteerd. Misschien wel even goed om ze in perspectief te plaatsen. Wat bedoelt het FD met ‘vestiging’? Ik heb zo’n vermoeden dat ze de postbusfirma’s erbij hebben geteld.  En zijn die directe investeringen echt zo hoog? Voor iedere dollar die hier in directe investeringen uit de VS komt, gaat ongeveer $ 1,50 de andere kant op.

Waar staan trouwens al die hoofdkantoren? Het FD drukt een fotootje van het IBM kantoor bij het stuk af. Misschien hadden ze nog een stuk of tien alternatieven kunnen vinden, maar dan heb je het wel zo’n beetje gehad. Die hoofdkantoren staan hier helemaal niet, maar zijn holdings die door Nederlandse trust- en advocatenfirma’s worden bestuurd.

Vandaar ook dat de suggestie dat Amerikaanse bedrijven in Nederland voor 500.000 banen zorgen kant nog wal raken.  Als de FD journalisten een beetje hadden nagedacht, hadden ze kunnen zien dat dat niet kan kloppen.

Volgens de AmCham, lijden door de voorgestelde beperking van de renteaftrek  op financieringskosten van buitenlandse deelnemingen de ‘goeden onder de kwaden’. Hun leden investeren immers ‘voor de lange termijn, en niet voor de fast buck’.  Het zou kunnen dat ze niet voor de fast buck investeren, want ze investeren namelijk helemaal niet. Ze brengen veelal geld dat elders verdiend is de Nederlandse tax haven binnen, en willen het graag zonder al te veel ellende weer weg kunnen sluizen.

Het rondpompen van geld leidt niet tot de creatie van banen. En het concept belastingparadijs verwarren met dat van gunstige vestigingsvoorwaarden al evenmin.

Dus, kom op, Fransje! Houd je rug recht tegen de AmCham lobby, en voer die regel maar in.

Ebel Kemeling

De Nederlandse Vereniging van Banken is een voorbeeld van een belangrijke speler in onze polder. Ze vertegenwoordigt het bankenkartel dat tot de dappere conclusie is gekomen dat ‘consumenten veel te veel geleend hebben’. Het is nu tijd om terug te betalen. En aangezien er aan de hypotheekrenteaftrek toch niets meer te verdienen is, kan deze nu wel op de schop. De banken zelf hoeven niet mee te betalen of af te schrijven. Logisch ook. Het waren natuurlijk vooral de kredietnemers die onoirbare risico’s namen. Daar konden de banken niets aan doen.

Dus dat is opgelost. Het kalf is verdronken. De put wordt gedempt. En even afgezien van de terug te betalen leningen is hier niet zo veel aan de hand. Je moet het namelijk op de lange termijn zien. Zeshonderdvijftig miljard euro lijkt misschien veel, maar over dertig jaar gespreid valt het erg mee. Dan is het namelijk nog maar 2 keer de economische groei per jaar. Zo doen wij dat in Nederland.
Maar leg dat maar eens uit aan de Chinezen. Die snappen dat niet.

Ebel Kemeling

De maarliefst $217 miljard die Nederland in 2010 in de VS investeerde waren voor de Lachende Scheerkwast aanleiding om gnuivend aan Obama te melden dat ‘Nederlandse investeringen goed zijn voor zo’n 625.000 banen in de VS’.

Obama was not impressed. Hij begreep misschien iets beter hoe het zat dan zijn ‘ambtsgenoot’, die naar eigen zeggen naar de VS was gereisd om over drie thema’s te spreken; ‘jobs, jobs and jobs.’

De investeringen uit Nederland zijn namelijk een sigaar uit Obama’s eigen doos. Vanuit de VS wordt meer dan 500 miljard dollar in Nederland geïnvesteerd. De investeringen de andere kant op, zijn daarvan maar 40%. Daar zijn drie redenen voor: tax havens, tax havens and tax havens.  Van de $520 miljard die in 2010 van de VS in Nederland werd ‘geinvesteerd’, ging $380 miljard in financiele holdings. Het geld vanuit die holdings, stroomt dus maar zeer ten dele naar de VS terug (onder de aanname dat de wederzijdse investeringen gelijk zouden moeten zijn, komt minder dan $70 miljard (i.e. het verschil tussen de Nederlandse investeringen van $217 miljard en de VS investeringen van $140 miljard) van die $380 miljard weer terug. Dat is minder dan 20%).

Nederland speelt dus een actieve rol om in de VS verdiend geld buiten de VS te houden en uit te geven. Het is nogal onnozel om dit voor te spiegelen als een voordeel voor je handelspartner.

Het is net zo onnozel om te denken dat die import van kapitaal in principe gunstig is voor je land. Het geld om bijvoorbeeld de hypotheekbubble in Nederland op te blazen moet ergens vandaan gekomen zijn.

Daar komt nog een derde punt bij. Ons fiscale regime trekt wellicht investeringen aan, maar dit gaat gepaard met zeer lage belastingopbrengsten uit de grootschalige bedrijven. Hoe laag deze opbrengsten zijn, is geheim. Onze democratie functioneert helaas niet zo, dat de gekozen meerderheid er achter kan komen welke afspraken de belastingdienst heeft gemaakt met Shell of Philips.

Nu er de komende maanden weer tussen de 5 en 10 miljard euro aan bezuinigingen op tafel moet komen, zou het verstandig zijn eens te kijken naar de mogelijkheden om grote bedrijven te laten meebetalen aan de crisis. De uitverdieneffecten daarvan zouden wel eens kleiner kunnen zijn, dan van het korten op zorg, onderwijs en uitkeringen.

Het zou kunnen dat dit schadelijk is voor onze positie.  Maar daar kunnen we alleen maar achter komen als de daadwerkelijke cijfers van de belastingdienst boven tafel komen.

Ik zou zeggen; voor de draad ermee!

Ebel Kemeling